Liesbeth List — Paroles et traduction des paroles de la chanson Jaargetijden

La page contient les paroles et la traduction française de la chanson « Jaargetijden » de Liesbeth List.

Paroles

Het is winter, de sneeuw valt naar beneden
Een man, een kind, een slee, het wit gevroren gras
Ze kijkt naar buiten en staart in 't verleden
Haar liefste lief, de ster van David op z’n jas
En ze weet wel dat er niemand luistert
Maar toch fluistert zij zacht zijn naam
Ooit zal ze hem weer zien
Morgen misschien
't Is lente, nieuwe blaad’ren aan de bomen
Kinderen spelen, schreeuwen, lachen, kattekwaad
Maar in haar hart voelt zij de angst, ze blijven komen
Gierende remmen, stampende laarzen in de straat
En ze weet wel dat er niemand luistert
Maar haar hoop is nooit echt weggegaan
Ooit zal ze hem weer zien
Morgen misschien
Het is zomer, de zon schijnt door de ramen
Een mooi terras, grote drukte op 't plein
Maar zij ziet alleen maar die vergeten namen
Gelaten wachtend op die volgepakte trein
En ze weet wel dat er niemand luistert
Zoveel jaren zijn voorbij gegaan
Toch zal ze hem ooit weer zien
Morgen misschien
Het is herfst, buiten kom je niemand tegen
De storm huilt en de wind heeft vrij spel
En zij zit weer in dat kamp, in kou en regen
Weer neemt ze afscheid, bij de poorten van de hel
En ze weet wel dat er niemand luistert
Ze schrijft zijn naam op het beslagen raam
Ooit zal ze hem weer zien
Morgen misschien
Morgen misschien
't Wordt weer winter

Traduction des paroles

C'est l'hiver, la neige est en train de tomber
Un homme, un enfant, un traîneau, l'herbe blanche gelée
Elle regarde et regarde dans le passé
Son amour, l'étoile de David sur son manteau
Et elle sait que personne n'écoute.
Pourtant elle murmure doucement son nom
Un jour, elle va le voir de nouveau.
Peut-être demain.
♪ c'est le printemps, de nouvelles feuilles ♪ ♪ exécuter sur les arbres ♪
Les enfants jouent, crient, rient, malice
Mais dans son cœur, elle sent la peur, ils continuent à venir
Freins hurlants, bottes d'estampage dans la rue
Et elle sait que personne n'écoute.
Mais son espoir n'a jamais vraiment quitté.
Un jour, elle va le voir de nouveau.
Peut-être demain.
C'est l'été, le soleil brille à travers les fenêtres
Une belle terrasse, de grandes foules sur la place
Mais elle ne voit que ces noms oubliés
Gauche en attente de ce train emballé
Et elle sait que personne n'écoute.
Tant d'années ont passé
Pourtant elle le reverra un jour
Peut-être demain.
C'est l'automne, vous ne voyez personne dehors.
La tempête pleure et le vent est libre
Et elle est de retour dans ce camp sous le froid et la pluie.
Encore une fois, elle dit au revoir, aux portes de l'enfer
Et elle sait que personne n'écoute.
Elle écrit son nom sur la fenêtre couverte.
Un jour, elle va le voir de nouveau.
Peut-être demain.
Peut-être demain.
ça va être l'hiver encore.